Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε στον I. Μεταξά τελεσίγραφο ελεύθερης διέλευσης του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, ώστε να περάσει στην Αφρική. Ο Μεταξάς, εκφράζοντας τη βούληση ολόκληρου του Ελληνικού λαού, αρνήθηκε κατηγορηματικά να παραδώσει τη χώρα και του απάντησε «επομένως έχουμε πόλεμο». Σηματοδότησε έτσι μια από τις πιο χρυσές και ένδοξες σελίδες της νεώτερης Ιστορίας μας. Στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό, ο Μεταξάς μεταξύ των άλλων είπε: «Έλληνες, τώρα θα αποδείξωμεν εάν είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας, την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος ας εγερθή σύσσωμον, αγωνισθήτε δια την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά σας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών».Εκείνο το πρωινό, του περήφανου «ΟΧΙ», η μικρή Ελλάδα ανάγκασε ολόκληρη την Ευρώπη να αναγνωρίσει την ελληνική ψυχή. Ο Ελληνικός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους, για να αποχαιρετήσει τα νιάτα που έφευγαν για το μέτωπο. Ελληνικά νιάτα, που δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή πως αποχωρίζονται το αραλίκι στους καφενέδες και την ρέμπελη ζωή των νεανικών τους χρόνων. Νέοι που εμπνέονταν από τους προγόνους τους και εκστασιάζονταν με τους στίχους του Κωστή Παλαμά: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με το Αθάνατο κρασί του εικοσιένα». Τα δάκρυα του αποχωρισμού, της μάνας και του πατέρα, δεν ήταν δάκρυα λύπης αλλά δάκρυα περηφάνιας και χαράς. Στους σταθμούς των τραίνων, κατά τον αποχωρισμό, ξαναζούσε η μάνα Σπαρτιάτισσα που παραδίδοντας την ασπίδα στο παιδί της, το πρόσταζε «ή ταν ή επί τας».
Τις ημέρες εκείνες ξεδιπλώθηκε το τεράστιο μεγαλείο του Έλληνα, που ανάγκασε τον Πρωθυπουργό της Αγγλίας να εκφωνήσει από το ΒΒC το περίφημο και διαχρονικό: «Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε: Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες».
Ο Ελληνικός Στρατός, παρά τον βαρύ χειμώνα, αλλά και το ελλειμματικό πολεμικό υλικό έναντι του εχθρού, κατάφερε ότι δεν κατάφεραν πολύ μεγαλύτεροι στρατοί. Πολεμούσε γενναία και κατατρόπωνε τον εχθρό, σε όλο το εύρος της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Άξιος συμπαραστάτης των στρατιωτών μας, ήταν η γυναίκα μάνα, η γυναίκα σύζυγος, η γυναίκα Ελληνίδα. Η προσφορά της, ανυπολόγιστη! Αυτή, ενέπνευσε αρκετά χρόνια μετά τον μουσικοσυνθέτη Γιώργο Κατσαρό να αποδώσει στην Ηπειρώτισσα γυναίκα την πρέπουσα τιμή, με τον ύμνο: «Γυναίκες Ηπειρώτισσες, ξαφνιάσματα της φύσης, εχθρέ γιατί δεν ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις».
Μέσα στην αντάρα του πολέμου, όμως και μια άλλη μεγάλη Ελληνίδα, η τραγουδίστρια της Νίκης, η Σοφία Βέμπο, περιδιάβαινε το μέτωπο και εξύψωνε το ηθικό των παλικαριών μας, τραγουδώντας: «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά, παιδιά στη γλυκιά Παναγιά προσευχόμαστε όλες να ΄ρθετε ξανά»
Ο Ελληνικός λαός είχε φρόνημα για την πατρίδα, πίστευε στις αρετές της φυλής μας, και διαφύλαττε ως κόρη οφθαλμού τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις μας, ενώ είχε βαθιά πίστη στην Παναγιά που τον συντρόφευε στα χαρακώματα, ένας λαός που κανείς μα κανείς δεν μπορούσε να του επιβάλλει να κάτσει φρόνιμα.
Σήμερα 28 Οκτωβρίου 2011 ξημέρωσε η ημέρα του «ΟΧΙ». Ας αποτρέψουμε την υποδούλωση της πατρίδος μας από τους σύγχρονους κατακτητές, ώστε να μην επιτρέψουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια πατρίδα καθημαγμένη και κατεστραμμένη.
Εμπρός για ένα ΝΕΟ ΟΧΙ του λαού μας.
Εμπρός για ένα ΝΕΟ ΟΧΙ του λαού μας.
Εμπρός για μια Ελλάδα μεγάλη και ανεξάρτητη, γιατί ως γνωστόν «ο τράχηλος του Έλληνος ζυγό δεν υπομένει».
*Διασκευή από άρθρο του Παναγιώτη Αποστόλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου